Pierwsze w tym roku spotkanie DKK rozpoczęliśmy tematem „Literacki karnawał”. Tematem wdzięcznym i bardzo na czasie, bo jak mówi łacińskie przysłowie zachęcające do świętowania: Semel in anno licet insanire! czyli „raz w roku zabawa jest dozwolona”. Tradycyjnie przy kawie, ciasteczkach, herbacie rozmawialiśmy o początkach czasu świętowania, karnawałowej tradycji w różnych krajach, źródłosłowie karnawału. Etymologia słowa karnawał jest dwojaka: niektórzy twierdzą, że pochodzi od carrus navalis czyli wozów karnawałowych w formie statków, które w antycznym Rzymie brały udział w procesjach ku czci Izydy. Drugie bardziej powszechne od łacińskiego carnem levare mówi – „odstawić mięso”, co ma związek ze zbliżającym się Wielkim Postem. Dzisiaj najhuczniej obchodzi się karnawał w Wenecji z symbolicznymi, pięknymi maskami oraz kolorowymi występami na placu Świętego Marka, zaś drugim centrum szalonych popisów tanecznych oraz pełnej przepychu scenografii i fantastycznych kostiumów jest Rio de Janeiro (Brazylia). W naszej rozmowie skupiliśmy się na znaczeniu karnawału w naszym życiu, jego początkach i obyczajach, również w naszym kraju.

 

Do ciekawych rozważań posłużyły nam fragmenty prozy M. Samozwaniec „Maria i Magdalena”, S. Kopera „Życie prywatne elit Drugiej Rzeczypospolitej”, M. Boguckiej „Staropolskie obyczaje w XVI-XVII w.”, Wiecha „Dryndą po Warszawie”, A. Lisak „Życie towarzyskie w XIX w.”.

 

Spotkanie zakończyliśmy ciekawym spostrzeżeniem, że współczesna kultura konsumpcyjna jest swego rodzaju przedłużeniem karnawałowego stanu, z tą różnicą , że niegdyś karnawał ograniczały ramy czasowe – dziś bawimy się na okrągło!

BR
Fot. M. Wietecha